خانه سالمندان؛ زندان‌هایی بدون آزادی
خانه سالمندان؛ زندان‌هایی بدون آزادی

باید یاد بگیریم فرد سالمند هنوز پدر و مادر ماست و چیزی عوض نشده آنها همان عزیزهای دوست داشتنی ما هستند که برایشان جان می‌دادیم.

 

زهرا زنگنه؛ سالمندی، یک دوره از عمر آدم است که خواهی نخواهی فرا می رسد. این دوره، فرصتی برای زندگی دوباره است. فرصتی برای تجربه کردن چیزهایی که در جوانی و میانسالی فرصت آن را نداشتیم. فرصتی برای لذت بردن از زندگی و سپری کردن وقت با عزیزان.

سالمندی، فرصتی برای بازنگری در زندگی و یافتن معنا و هدف است، با نگاهی به گذشته می توانیم از تجربیات خود درس بگیریم، سالمندی، آیینه تمام نمای بقیه دوره های زندگی ما هست.

اگر در جوانی سبک زندگی درست و سالمی داشته باشیم به طور حتم سالمندی سالم خواهیم بود؛ در ایران، سالمندان اغلب فکر میکنند بی استفاده و اضافی هستند و دچار نوعی افسردگی هستند این حالت به خاطر عدم آموزش درست در مدرسه، دانشگاه و جامعه هست.

نوجوانان و جوانان باید بدانند سالمندی هم یک دوره طبیعی از زندگی است و باید برای آن آماده باشند. ما باید تلاش کنیم تا فرهنگ احترام به سالمندان را در جامعه نهادینه کنیم. باید به سالمندان نشان دهیم که آنها هنوز هم می توانند نقش مهمی در جامعه ایفا کنند. باید به آنها کمک کنیم تا از زندگی خود لذت ببرند و احساس مفید بودن کنند.

وجود خانه‌های سالمندان گرچه لازم است، اما نباید جایی برای سالمندان سالم با خانه و فرزند باشد به دور از انصاف است پدران و مادرانمان را که برای رشد و تعالی ما زحمات و سختیهای زیادی را متحمل شدند به زندانهایی بدون آزادی ببریم.

باید یاد بگیریم فرد سالمند هنوز پدر و مادر ماست و چیزی عوض نشده آنها همان عزیزهای دوست داشتنی ما هستند که برایشان جان می‌دادیم.

  • نویسنده : زهرا زنگنه