سارا تقی‌زاده؛ سالهای سال است که در اوج نبودنتان، هستید و دل شیعه را گرم نگه داشته‌اید؛ گرم به مسجد اعظم جمکرانتان، گرم به نشانه‌های ظهورتان، گرم به آمدنتان و گرم به همین سالگردهای تولدتان.

امروز خیابان‌ها و دل شیعیان را آذین بسته‌اند و در شهر غوغا به پا کرده‌اند. زن و مرد و پیر و جوان در تکاپوی نذری‌هایشان هستند، یکی با سینی شربت جلوی ماشین‌ها را می‌گیرد و یکی کوچه را چراغانی می‌کند، یکی اسفند دود می‌کند و دیگری سفارش جعبه‌های بزرگ و کوچک شیرینی می‌دهد. چرا که امروز تولد دوازدهمین ستاره امامت، امام عصرمان (عج) است.

امامی که سالهاست از دیده‌ها پنهان است اما تمام فکر و ذکرش گرو مردمانش است، گره همان‌هایی که خودشان را منتظر می‌دانند و برای تولد آقایشان صاحب‌الزمان از روزها قبل برنامه می‌ریزند.

شهر مذهبی قم اما حال و هوایش با تمام شهرهای دیگر فرق می‌کند؛ خصوصا که گنبد فیروزه‌ای مسجد جمکران مثل یک نگین درمیان شهر ما می‌درخشد و حالا که جشن ولادت صاحب‌الزمان (عج) است زائران زیادی مهمان ما هستند و همین زائران، هئیت‌های شلوغ و پذیرایی‌ها حال و هوای شهر مقدس قم را دگرگون‌تر می‌کنند، با صفاتر می‌کنند.

حالا که امروز دل یک شهر شاد است و همه جا جشن است، بهانه خوبی شده تا با خودمان روراست باشیم. پیش خودمان و خدایمان ببینیم واقعا منتظر بودیم؟ کارهایمان را سبک و سنگین کنیم و بسنجیم آیا این کارها همان‌هایی بود که اگر آقا حضور جسمی داشتند همچنان انجام می‌دادیم. امروز نه تنها روز ولادت حضرت مهدی (عج) بلکه روز حسابرسی با خودمان است. همین خودمان که تولد ایشان را جشن می‌گیریم و از پذیرایی‌های جشنشان لذت می‌بریم، حقیقتا تا چه اندازه همانی بوده‌ایم که باعث لبخند آقا شود؟ تا چه اندازه باعث دل‌گرفتگی‌اش شدیم؟ کاش منتظر بهتری بسازیم برای مولایی که به امید ما می‌خواهد روزی ظهور کند.

دارد زمان آمدنت دیر می‌شود

دارد جوان سینه‌زنت پیر می‌شود

تقصیر گریه‌های غریبانه شماست

دنیا غروب جمعه چه دلگیر می‌شود