محمدرضا آقاباقری؛ بچه‌ها همیشه دنیای زیباتری دارند؛ نه گذشته‌ای دارند که بخاطرش یکدفعه در خودشان غرق شوند، نه دشمنی را می‌شناسند و نه از سیاهی‌ها خبر دارند. در دنیای بچه‌ها همه با هم دوست هستند کنار هم با اسباب‌بازی‌هایشان روزها را می‌گذرانند. بچه‌ها سفید سفیدند، خالص خالص… و همینی پاکی آن‌ها باعث شد تا روزی را در تقویم جهانی به خود اختصاص دهند. امروز روز جهانی کودک است.

در سال ۱۹۸۶ در چنین روزی ۲ تن ازدانش‌آموزان ۹ ساله مدرسه آتاتوری در نیویورک با نگارش نامه‌ای از همه بچه‌های دنیا خواستند که با هم روزی را به صلح اختصاص دهند. آن‌ها خودشان با هم دست به کار شدن تا روزی را برای خودشان ثبت کنند، روزی که در آن به نیازهای مهم زندگی کودکانی که زیست آسانی ندارند، توجه شود. روزی که در آن کمی بیشتر به شرایط کودکان در سراسر جهان توجه شود. شرایط کودکانی که در مملکتشان جنگ است و کودکی نمی‌کنند، شرایط کودکان بی‌سرپرست یا بد سرپرست و در کل شرایط تمام کودکانی که به هر دلیلی نیازهای اساسی زندگیشان رفع نمی‌شود.

کودکان مهم‌ترین سرمایه هر جامعه هستند، آنانند که قرار است در سال‌های آینده چرخ‌های جوامعشان را بچرخانند و امور را در دست بگیرند. هر چه حال سرمایه‌ها بهتر باشد، یقینا حال آینده آن جامعه بهتر است. کودکانی که در خانواده‌ای گرم و با رفع نیازهای اولیه و در محیطی امن و سالم رشد می‌کنند، مسلما در آینده کمتر دچار بیماری‌های روحی و جسمی می‌شوند. این روز در تقویم جهانی، فرصتی است تا از حال کودکان اطرافمان آگاه شویم و برای بهتر شدنشان تلاش کنیم.

اگرچه این کودکان بودند که پرچم صلح را در دنیا بلند کردند اما امروز کودکان غزه یک به یک در خون خود می‌غلتند و خبری از صلح نیست. جامعه بشری برای حفظ سرمایه‌های آینده بشریت کاری نمی‌کنند؛ اما بدانید که دریای خون این کودکان دامان رژیم کودک‌کش اسرائیل را خواهد گرفت و آینده برای کودکانی است که با این رژیم مقابله خواهند کرد.