✍️ سارا تقی‌زاده

نهم اردیبهشت‌ماه، روزی‌ست که خلیج فارس، نه فقط به نام، که به آواز، به تاریخ، و به جان ملت ایران نقش می‌بندد؛ روزی که امواج، زبان می‌گشایند و از رزم و شکوه سرزمین مادری سخن می‌گویند. روز ملی خلیج فارس، یادآور حماسه‌ای‌ست که دلیران این خاک، با رهایی جزایر سه‌گانه از سلطه‌ی بیگانه، در دل آبی بی‌کران به ثبت رساندند.

خلیج فارس، تنها یک پهنه آبی نیست؛ تاریخ زنده‌ی تمدنی‌ست که از دل کوه‌های البرز تا دامان تفتیده‌ی جنوب، در آن تنیده شده است. نامش، با مُهرِ صدها سند تاریخی، نقشه و نوشته، بر تارک تاریخ مانده است و هم‌چنان می‌درخشد؛ چون نگینی نیلی‌رنگ بر انگشتری ایران‌زمین.

در امتداد نسیم جنوب، آوای نی‌انبان و طنین دل‌نشین دُهُل، روایت‌گر رنج و رزم مردمانی‌ست که نسل به نسل، با شور زندگی و غیرت ملی، مرزهای دریایی را حفظ کرده‌اند. از ساحل بندرعباس تا جزایر زیبای کیش، قشم، ابوموسی و تنب‌ها، خلیج فارس چون شعری نانوشته، در حافظه‌مان جاری‌ست.

اما این روز، فقط برای ستایش گذشته نیست؛ فراخوانی‌ست برای حفظ نام، شأن، و محیط زیست این گوهر آبی. خلیجی که سال‌هاست چشم طمع دشمنان را بر خود دیده، امروز بیش از همیشه به مراقبت، به هوشیاری، و به عشق ما نیاز دارد. این روز، عهدی‌ست که با خود می‌بندیم: تا هستیم، نخواهیم گذاشت هیچ نام جعلی، این حقیقت روشن را تیره کند.

خلیج فارس، آن‌چنان که فردوسی‌ها، حافظ‌ها و نیماها از آن سخن گفته‌اند، برای ما تنها یک جغرافیا نیست؛ بخشی از هویت ماست. روز ملی خلیج فارس، جشن ماندگاری این هویت است؛ یادآور این‌که آب اگرچه بی‌رنگ است، اما این خلیج، رنگ ایران دارد.