کتاب، پلی است میان گذشته و آینده و نویسندگی ابزاری است که با آن می‌توان داستان‌هایی از قهرمانان واقعی را برای نسل‌های آینده به یادگار گذاشت. در روزگاری که فناوری و فضای مجازی توجه نوجوانان را به خود جلب کرده، اهمیت زنده نگه‌داشتن ارزش‌ها و الگوها، مانند شهدا، از طریق کتاب و هنر بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. امروز، می‌خواهیم با نویسنده‌ کوچکی صحبت کنیم که با قلم خود تلاش می‌کند تا ارزش‌های ایثار و شهادت را برای هم‌نسلانش بازگو کند. زهرا دریکوند، کوچک‌ترین نویسنده ایران در حوزه ایثار و شهادت، از هفت‌سالگی با قلم کوچک اما قلبی بزرگ، این راه را در پیش گرفته است. در روزگاری که نوجوانان بیشتر با صفحات دیجیتال خو گرفته‌اند، او در کتاب‌هایش داستان‌هایی از جنس ایثار، شجاعت و فداکاری روایت کند و یاد قهرمانان واقعی میهنش را زنده نگه دارد. در این گفت‌وگو زهرا دریکوند از مسیر الهام‌بخش نویسندگی‌اش، نقش خانواده‌اش در پرورش این استعداد و مأموریتی که برای خود تعریف کرده است، می‌گوید؛

* خانم دریکوند؛ از چندسالگی و چگونه به نویسندگی علاقه‌مند شدی؟

• من از هفت‌سالگی نویسندگی را شروع کردم. یک روز در کلاس اول، مشغول خواندن کتاب فارسی‌ام بودم که چند تصویر داشت. پدرم به من گفت: “زهرا، هر چیزی که از این تصاویر در ذهنت داری روی کاغذ بنویس.” این اولین قدم من بود. پدرم دید که می‌توانم خوب بنویسم و از من خواست که ادامه بدهم. از همان زمان، تصاویر کتاب درسی‌ام را به داستان تبدیل می‌کردم و برایشان نقاشی و خطاطی هم می‌کشیدم.

* این آغاز ساده، تبدیل به یک مسیر جدی شد. نقش خانواده در این مسیر چه بود؟ 

• پدر و مادرم خیلی به من کمک کردند تا بتوانم یک کتاب خوب بنویسم، هر وقت می‌خواهم کتابی بنویسم، آن را می‌خوانند و اشکالاتش را به من می‌گویند تا برطرف کنم. این تشویق‌ها باعث شد انگیزه بگیرم و بهتر بنویسم.

* وقتی دوستانت نوشته‌هایت را می‌خوانند، چه می‌گویند؟ 

• خیلی از آن‌ها وقتی با آن‌ها صحبت می‌کنم می‌گویند خیلی خوب نوشتی، از من می‌پرسند که چطور می‌نویسم من هم به آن‌ها می‌گویم: “نویسندگی سخت نیست؛ کافی است چیزی که در ذهنتان هست، روی کاغذ بیاورید.” حتی تلاش می‌کنم آن‌ها را تشویق کنم وارد این مسیر شوند.

* اولین کتابت درباره چه موضوعی بود؟ 

اولین کتابم «حاج قاسم و بچه‌ها» بود. بعد از آن درباره شهید زین‌الدین نوشتم و همچنین مقاله‌هایی در مورد سؤال‌های خداشناسی که بچه‌های هم‌سن من می‌پرسند. تاکنون ۱۸ مقاله نوشته‌ام که ۱۳ تای آن چاپ شده است.

* چرا تصمیم گرفتی درباره شهدا بنویسی؟

• من می‌توانم با نوشتن، یاد و خاطره آن‌ها را زنده نگه دارم. رفتارها و اخلاق آن‌ها را در کتاب‌هایم بازگو می‌کنم تا هم بچه‌ها و هم بزرگ‌ترها با آن‌ها آشنا شوند.

* به نظر تو بچه‌ها چگونه می‌توانند یاد شهدا را زنده نگه دارند؟ 

هر کسی به روش خودش می‌تواند این کار را انجام دهد؛ مثلاً با نوشتن، نقاشی کشیدن یا حتی حرف زدن درباره شهدا؛ مهم این است که یاد آن‌ها را زنده نگه داریم و از زندگی‌شان درس بگیریم.

* و سخن آخر…

آرزو دارم که بچه‌های بیشتری به نویسندگی علاقه‌مند شوند و ارزش‌های شهدا را به نسل‌های بعدی منتقل کنند. همچنین امیدوارم همه ما بتوانیم مثل شهدا زندگی کنیم و برای کشورمان مفید باشیم.

ضمن تشکر از زمانی که برای این گفت‌وگو قرار دادی، برای تو آرزوی موفقیت در مسیری که انتخاب کردی داریم.