افراد دارای معلولیت، بخشی جدانشدنی از بافت اجتماعی هر جامعهای هستند که با وجود محدودیتهای جسمی یا ذهنی، بسیاری از آنان در عرصههای مختلف از جمله ورزش، هنر، آموزش، فناوری و حتی مدیریتهای کلان، خوش درخشیدهاند.
✍️ سارا تقیزاده
این روزها سخن از حمایت از معلولین و مناسب سازی فضاها برای رفاه آنان زیاد مطرح میشود، اگرچه سالی یکبار آنهم در آذرماه همه به سراغ معلولین میروند و این روز، فرصتی مغتنم برای بازاندیشی در رویکردها، سیاستها و نگاه عمومی به مقوله معلولیت است اما باید دانست تصمیمسازان در تمام روزهای سال باید بخشی از فرصت خود را برای یادآوری این حقیقت که معلولیت، نه ناتوانی، بلکه شکلی متفاوت از زیستن در جهان امروز است بگذارند.
افراد دارای معلولیت، بخشی جدانشدنی از بافت اجتماعی هر جامعهای هستند. با وجود محدودیتهای جسمی یا ذهنی، بسیاری از آنان در عرصههای مختلف از جمله ورزش، هنر، آموزش، فناوری و حتی مدیریتهای کلان خوش درخشیدهاند. این دستاوردها گواه آن است که اگر بسترهای برابر فراهم شود، حضور فعال و اثرگذار این افراد در جامعه نهتنها ممکن، بلکه ارزشآفرین خواهد بود.
با این حال، چالشهای پیش روی این قشر هنوز بسیار است. نبود دسترسی مناسب به فضاهای شهری، کمبود فرصتهای شغلی، موانع آموزشی، و نگاه ترحمآمیز یا حاشیهای، بخشی از مشکلاتی است که همچنان افراد دارای معلولیت با آن مواجهاند. جایگاه معلولان یادآور این مسئولیت جمعیست که باید شرایط را برای مشارکت کامل، مؤثر و شرافتمندانه این افراد در تمامی ابعاد زندگی اجتماعی فراهم کنیم.
شعار سالی که در آن قرار داریم با محوریت «فناوری برای توانمندسازی» مطرح شده است؛ مفهومی که بر اهمیت بهرهگیری از ابزارهای نوین برای تسهیل زندگی مستقل و شکوفایی استعدادهای افراد دارای معلولیت تأکید دارد اما تا کنون چقدر در این زمینه کار شده است. آنچه اهمیت دارد، تداوم اقدامات واقعی در مسیر تحقق عدالت اجتماعی، احترام متقابل و رفع تبعیض است. جامعهای که صدای معلولان را میشنود و زمینه رشدشان را فراهم میکند، جامعهای بالغ، انسانی و آیندهنگر خواهد بود.
- نویسنده : سارا تقیزاده
