ارسالی توسط شهروند خبرنگار: سونیا سیاوشی

راستش رو بخواین، من بعضی وقت‌ها وقتی به حال و هوای شهر خودمون نگاه می‌کنم، با خودم می‌گم این همه که می‌گن “قم شهر مذهبیه”، کوش؟ کجاش مذهبیه؟ یعنی واقعاً شهر اهل‌بیت باید این شکلی باشه؟ نه این‌که بخوام سیاه‌نمایی کنم، نه، ولی کاش یه کم واقع‌بین باشیم.

مثلاً همین عید نوروز. مسافر میاد، با کلی امید و تصور از یه شهر مذهبی. ولی اولین چیزی که می‌بینه، قیمت‌های عجیب و غریب بعضی مغازه‌هاست. یا مثلاً نظم شهری؛ ترافیک بی‌حساب، جای پارک نیست، برخورد بعضی مأمورها تنده، راننده‌ها کلافه‌ن، انگار نه انگار که داریم از یه شهر زیارتی حرف می‌زنیم.

یه شهری که به اسم اهل‌بیت مزین شده، باید سبک زندگیش هم شبیه اونا باشه. مهربونی، خوش‌برخوردی، انصاف، ادب… ولی ما چی؟ یه مهمون هنوز نرسیده، دنبال جایی برای دستشویی یا نمازخونه‌ست. بعضی رستوران‌ها به‌خاطر شلوغی، کیفیت غذاشون پایین میاد ولی قیمت بالا می‌ره. مردم هم، خیلی وقتا، حوصله‌ی جواب دادن ندارن. نه لبخندی، نه راهنمایی درستی.

قم فقط به گنبد طلای حضرت معصومه(س) نیست که مذهبیه. اگه نتونیم فرهنگ اهل‌بیت رو توی رفتار و ظاهر شهر پیاده کنیم، اون وقت فرق ما با بقیه‌ی شهرها چیه؟ چرا مسافر باید قم رو یادش بمونه؟ چه خاطره‌ای می‌بره جز خستگی و گرونی و بی‌نظمی؟

ما مردم قم باید اول خودمون، خودمونو اصلاح کنیم. شهر مذهبی بودن فقط توی تیترا خوبه، اگه توی کوچه و بازار و دل مردم نباشه، می‌ره زیر سؤال.