✍️ محمدرضا آقاباقری

یکی از حوزه‌هایی که در حوزه اقتصادی ضرورت داد مساله‌شناسی و شناخت مشکلات و ارائه راهکار به نهادهای حاکمیتی است. سالیان سال ایران را با فرش دستباف می‌شناخته‌اند و یکی از حوزه‌هایی که طی سالیان گذشته دچار مشکل شده و به تبع آن اقتصاد کشور را نیز متاثر کرده همین فرش دستباف است. فرش دستباف در ایران یکی از اقلام مهم صادراتی بوده و هست و از نظر فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و در تمام ابعاد فرش دستباف ایران حرفی برای گفتن در دنیا دارد. با وجود این ظرفیت هنری و فرهنگی،  در سال ۱۳۷۴ که صادرات غیر نفتی کشور ما چیزی حدود ۴ میلیارد دلار بوده، فرش دستباف و صنایع دستی یک میلیارد و ۸۵۰ میلیون دلار از این صادرات را شامل می‌شده است، یعنی چیزی حدود یک دوم صادرات غیر نفتی کشور؛ اما امروز صادرات فرش دستباف به رقمی کمتر از ۶۰ میلیون دلار رسیده است.

وقتی یک صنعتی آن‌هم بر پایه هنر و فرهنگ دیرینه کشور چنین ظرفیت عظیمی دارد دولت باید حمایت کند نه اینکه با قوانین و شرایط محدودکننده موجب کاهش و قطع صادرات آن شود.

اگر روابط با کشورها برقرار شده و به نحو احسن تعامل با دنیا داشته باشیم، این توانمندی وجود دارد که بازار گذشته مجددا به دست آید. فرش دستباف ایرانی این قابلیت را دارد که صادرات سالیانه یک میلیارد دلاری داشته باشد و از بعد اشتغال زایی نیز بخش زیادی از جامعه را به صورت مستقیم دارای شغل کند.

امروز فرش دستباف یک هنرصنعت است و دولت نیز باید متناسب با همین ظرفیت، برای فرش دستباف کشور برنامه‌ریزی کند؛ نگاه دولت باید به این هنرصنعت اینقدر وسیع باشد که بتواند این بازار به اصطلاح از هم پاشیده را سر و سامان دهد.