هنوز هم بسیاری از سیاستهای استخدامی بر مدار آزمونهایی میچرخد که نه زمان مشخص دارند و نه شرایط عادلانه برای همه متقاضیان.
✍️ زهرا زنگنه
در کشور ما، هنوز هم بسیاری از سیاستهای استخدامی بر مدار آزمونهایی میچرخد که نه زمان مشخص دارند و نه شرایط عادلانه برای همه متقاضیان. در این میان، معلمانی هستند که سالها از جان و دل برای آموزش فرزندان این سرزمین مایه گذاشتهاند؛ افرادی باسواد، با تجربه و دلسوز که سالهای طلایی عمر خود را صرف تدریس کردهاند، اما سهمشان از این همه تلاش، تنها کار در آموزشگاهها با دستمزدی ناچیز و بدون بیمه بوده است.
تصور کنید زنی که بیش از یک دهه تدریس کرده، امروز مادری است با فرزند یا فرزندانی کوچک؛ مادری که سالها منتظر ماند تا آزمون استخدامی برگزار شود، اما سالهای انتظار به طول انجامید. در این دو یا سه سالی که آزمون ها جان دوباره گرفتند، او با چالشهایی روبهروست که هر مادری در این شرایط تجربه میکند: مراقبت از فرزندان، مسئولیتهای خانوادگی و محدودیت زمانی.
در مقابل او، فارغالتحصیلان جوان و مجردی قرار دارند که هیچ دغدغهای جز مطالعه برای آزمون ندارند. این رقابت، نه تنها نابرابر است، بلکه بیعدالتی آشکاری در حق افرادی است که سالها بار آموزش کشور را به دوش کشیدهاند.
سؤال اینجاست: چرا نباید برای معلمان باسابقه، مسیری ویژه تعریف شود؟ چرا تجربه ارزشمند آنها در فرآیند استخدامی جایگاهی ندارد؟ سیاستهای فعلی عملاً موجب حذف نیروهای توانمند و جایگزینی آنها با افرادی میشود که شاید هنوز طعم واقعی کلاس و مشکلات آموزشی را نچشیدهاند البته در این شکی نیست که جوانترها هم باید تجربه کسب کنند و قطعا می توانند موفق باشند، اما نباید از تجربه و توانمندی معلمانی که هنوز پر انرژی و عاشق تدریس هستند غافل ماند.
آزمونمحوری، به تنهایی عادلانه و کافی نیست؛ عدالت، زمانی محقق میشود که شرایط واقعی افراد دیده شود. زنان و مادران باسابقه که سالها بدون حمایت، چراغ آموزش را روشن نگه داشتهاند، نباید قربانی آزمونهایی شوند که با تأخیر و بدون لحاظ شرایط واقعی افراد از جمله محدودیت های سنی برگزار میشود.
امروز، زمان آن است که مسئولان برای حفظ سرمایه انسانی آموزش کشور، بازنگری در این فرآیندها را در دستور کار قرار دهند. بیتوجهی به تجربه، در نهایت هزینهای سنگین برای نظام آموزشی خواهد داشت؛ هزینهای که جامعه فردا باید بپردازد.
معلمان باسابقه و توانمندی که میتوانند گرهگشا باشند باید کنار بایستند و نظارهگر سالهای سوخته شدنشان باشند؛ این نهایت بی عدالتی است.
- نویسنده : زهرا زنگنه
