مهدی جعفری

بیست ‌و‌ هفت روز از آغاز جنگ تحمیلی سوم می‌گذرد و دشمن، اسیر قدرت‌نمایی رزمندگان اسلام شده است. آنچه امروز آشکار است، پیروزی امت اسلام در برابر جبهه کفر است، پیروزی‌ای که در سایه رهبری داهیانه رهبر معظم انقلاب، جان‌فشانی سربازان و فرماندهان گمنام ایران اسلامی در خط مقدم نبرد، حضور حماسی مردم در خیابان‌ها و همراهی رزمندگان اسلام در جبهه مقاومت رقم خورده است.

آنچه در این مدت بیش از هر چیز نمایان شده، قدرت و انسجام ملی در برابر دشمن و همچنین درماندگی دشمن در مقابله مستقیم با نیروهای نظامی جمهوری اسلامی است.

اما در کنار این واقعیت‌ها، وجه دیگری از جنگ نیز خود را نشان داده، حملات مکرر دشمن به مناطق غیرنظامی و مسکونی است، حملاتی که از مدرسه شجره طیبه میناب آغاز شد و به بیمارستان‌ها، مراکز امدادی و خانه‌های مردم رسید اقداماتی که از منظر حقوق بین‌الملل مصداق روشن جنایت جنگی به شمار می‌روند.

در این میان، شهرهای متعددی از ایران اسلامی هدف این حملات قرار گرفتند و استان قم نیز از این قاعده مستثنا نبود. در چندین نوبت، مناطق مسکونی و مراکز غیرنظامی این استان مورد حمله قرار گرفت و شماری از شهروندان به شهادت رسیدند. هر یک از این وقایع می‌تواند بخشی از حافظه تاریخی شهر قم باشد، حافظه‌ای که تنها از طریق ثبت و مستندسازی دقیق این رویدادها ماندگار خواهد شد.

با این حال، آنچه جای پرسش و تأمل دارد، محدود شدن امکان مستندسازی این حوادث است. هرچند بخشی از تصمیمات اتخاذ شده در حوزه اطلاع‌رسانی می‌تواند به درستی با ملاحظات امنیتی انجام شده و قابل درک است اما بستن فضای فعالیت برای مستندسازان و عکاسان خبری که سال‌ها در حوزه رسانه فعالیت کرده و خود بخشی از بدنه همین نظام و آشنا با ملاحظات امنیتی هستند و بی‌تردید در ثبت و انتشار مستندات، این ملاحظات را رعایت می‌کنند،  تصمیمی است که پیامدهای جدی برای ثبت تاریخ خواهد داشت.

اگر امروز این وقایع ثبت نشود، فردا چیزی برای روایت باقی نخواهد ماند. آیندگان خواهند پرسید که چرا از رخدادهایی با چنین اهمیت تاریخی، مستندات کافی در دسترس نیست. در آن زمان، پاسخی جز کوتاهی و سهل‌انگاری برخی تصمیم‌گیران باقی نخواهد ماند، این سهل‌انگاری که می‌تواند به معنای نادیده گرفتن بخشی از تاریخ و به نوعی خیانت به حافظه تاریخی این شهر به شمار رود.

این در حالی است که عکاسان و مستندسازان متعهد و متشرع، که دل در گرو نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران دارند، همواره آماده و پای کار نظام بوده‌اند و بارها نشان داده‌اند که در چارچوب اصول حرفه‌ای و ملاحظات ملی فعالیت می‌کنند.